donderdag 22 juni 2017

Scootertime

Al een week staat mijn scooter op stal; met de warmte van de voorbije dagen is het niet opportuun veel buiten te vertoeven. Vandaag maak ik een uitzondering. Maandenlang heb ik me bezig gehouden met een groot computerwerk en nu dit eindelijk afgewerkt is, vind ik mezelf trakteren op een beloning wel gepast. Mijn short ruil ik in voor een loszittende, luchtige lange broek. Mijn ‘ICE benodigdheden’ (In Case of Emergency: Fanta, Ventolin, Isogel suikerzakjes) leg ik in mijn scootermandje en mijn kruk mag ook mee. Nog maar net om de hoek gekomen, tref ik de buurvrouw. Een korte babbel verder realiseer ik me hoe goed het voelt om af en toe eens iets van iemand anders te horen. Het lijkt wel of ik me een ganse week van de buitenwereld afgesloten heb, volledig opgeslorpt door de letters en cijfers op mijn computerscherm.

Ik vervolg mijn tocht richting grote markt. Een voelbare lichte bries doet goed bij een temperatuur van om en bij de dertig graden. De snelheid van mijn scooter heb ik intussen bijgesteld, van slak naar haas. Nog steeds vind ik het grappig dat deze tekeningetjes standaard op het dashbord van mijn scooter staan! Er is veel beweging op de grote markt, straks wellicht nog meer. Dit weekend is er ‘Rally van Ieper’; nu al zie je verschillende grote tenten en rallywagens staan, worden er bierstandjes opgezet en zie je bierleveranciers sleuren met vaten… Ze hebben hier een druk weekend voor de boeg. Mij zal je er niet vinden, ik hou het rustig in ons tuintje, zaterdag weliswaar met het geluid van brommende motoren op de achtergrond.

Hier moet ik even het kleine straatje in, dan ben ik er bijna; bij de bakker waar je zo’n lekkere Suissekoeken kunt kopen, zo’n zoete koek gevuld met pudding en rozijntjes, overgoten met witte suikerstroop. Het is van vorig jaar geleden dat ik er nog zo een proefde. Wat zal mijn beloning straks smaken! Ik zet mijn tripje verder richting beenhouwerij. De slager is goedgezind en ook hij wil best een babbeltje slaan. Met een zak vol lekkers vertrek ik  al glimlachend huiswaarts.

Een jaar geleden kreeg ik mijn diagnose, voor mij het startsein om te zoeken naar meer mogelijkheden voor mezelf. Terwijl ik vroeger weigerachtig stond tegenover elk nieuw hulpmiddel, stelde ik me er het laatste jaar voor open. Het was het begin van een mooie periode, de weg naar meer vrijheid lag open. Het lukt me niet om iedere dag te scooteren, daarvoor zijn er te veel slechte momenten. Vooral nu, in deze hitte, is tweemaal daags een verlamming jammer genoeg meer vanzelfsprekend dan uitzondering. Maar er is beterschap op komst, het weer wordt vanaf morgen aangenamer, draaglijker. Naar mijn mening een goede zaak voor ieder van ons.

De pistoleetjes met preparé en vleessalade hebben alvast gesmaakt! Straks bij de koffie nog mijn verrukkelijke koek. Hoe heerlijk voelt het toch om in de mogelijkheid te zijn dit zelf te halen en mezelf daarmee op het onverwachts te verwennen! Lopen jullie straks ook even bij de bakker langs om jullie zelf te trakteren? Doen! Jullie hebben het verdiend! Bart ook! Daarom ga ik mijn buit delen.





maandag 12 juni 2017

Vakantie!

Hoe uitnodigend, exotisch zien diverse bestemmingen er in ontelbare magazines weer niet uit! Terwijl studenten al zwoegend hun laatste krachten aanspreken om de examens tot een goed einde te brengen, zien ze al uit naar de komende muziekfestivals en kampen. Velen trekken er straks op uit, gaan nieuwe mooie plekjes verkennen. Een verfrissend aperitiefje, een stevige pint, lekker eten, een verrukkelijk dessert , alles relax. Zalig toch! Ik hou er in ieder geval van. 
Ik hoor jullie al denken: ‘Waarom ziet zij uit naar de vakantieperiode?’ Inderdaad, ik ben iedere dag thuis omdat het me door ziekte niet lukt te werken. Voor mij is het vooral een leuke periode omdat Bart dan voor langere tijd thuis is. De wekker om 06.10 uur wordt uitgezet, er is ruimte voor een wat uitgebreider ontbijt, zelfs dit buitenshuis nemen behoort tot de mogelijkheden. Hoe fijn is het niet om een warme zonnestraal op je gezicht te voelen bij het drinken van die vers gezette kop koffie! Het is genieten samen, ik krijg veel hulp, apprecieer zijn gezelschap, en er is tijd voor een karweitje dat al lang afgewerkt moest worden. Natuurlijk is Bart niet de ganse dag thuis, er zijn de gidsbeurten in de brouwerij. Af en toe zet hij zich ook in voor alweer een nieuw project. Ideaal voor mij om weer wat tot rust te komen.
Ook wij wagen ons straks aan een weekje weg, een kleine rondreis door Nederland. Ik ben nog volop bezig met de voorbereidingen. Iets bezoeken wat toegankelijk voor me is en op tijd en stond de nodige rust. Geen strak schema maar aanpasbaar aan hoe ik me voel op het moment zelf, dat werkt het best voor mij, voor ons. Sightseeing van verschillende bezienswaardigheden in kleine dorpjes en grote steden, een leuke avondmarkt bezoeken, een frisse neus ophalen langs de kustlijn… het worden weer memorabele, gelukzalige tijden.
Toch kom ik, na ieder uitje, graag weer thuis. Het voelt vertrouwd te liggen in onze zetel, te slapen in ons eigen bed, te zitten in onze kleine maar gezellige tuin. Ook hier kan ik me evengoed ‘op reis’ voelen. Terwijl Bart de BBQ aansteekt, zorg ik voor een drankje als aperitief.  Wat zon erbij er gauw krijg ik het gevoel dat ik ergens in Frankrijk vertoef. Het moet niet groots of chique. Het ‘gewone’ is zo waardevol maar door de drukte van het leven missen we het soms. We willen zo veel, moeten dit, moeten dat… Ruimte om rustig adem te halen is er voor velen enkel en alleen tijdens de vakantie.

Ik wens jullie allen een fijne vakantie toe! Geniet met volle teugen. Laad de batterijen op. Voel de bruisende energie. Proef hoe goed het voelt om te ontspannen en probeer dit gevoel nadien zo lang mogelijk vast te houden!




donderdag 8 juni 2017

Geniepig meisje

Van zodra de temperatuur stijgt en het goede weer uitnodigt om meer tijd buitenshuis door te brengen, houdt Nala haar mand voor bekeken. Haar knusse gezellige rustplek, waar ze normaal uren kan vertoeven, laat ze nu volledig links liggen. Zo gaat het thans voor het derde jaar op rij. Verschillende pogingen van mijn kant om haar er toch maar weer in te krijgen, mislukken telkens weer. Mijn meisje is koppig! 

Dit betekent dat plots vele plaatsen in huis aantrekkelijk zijn om even een siësta te nemen: het tapijt in de salon, de keukenvloer, het toiletmatje, … haar favoriete plekje blijkt momenteel de verandavloer te zijn. Zelfs bij dertig graden ligt ze er languit op het tapijt. Blijkbaar geeft de betonnen ondervloer haar voldoende afkoeling. Mocht ze het zelf helemaal voor het zeggen hebben, dan geniet één andere plaats haar absolute voorkeur; het donsdeken op het bed in de logeerkamer is toch zo heerlijk zacht en ligt oh zo comfortabel. De tussendeur van de woonkamer naar de gang toe vormt wel een probleem. Daarom vindt ze het fijn als er bezoek komt. Bij een geringe opening van de deur kan ze er vliegensvlug tussendoor en gaat ze er als een speer vandoor. Een andere optie is dat ze met haar poot probeert de deur te openen, dit lukt haar wonderwel als de deur niet volledig in het slot zit. Eenmaal ben ik erachter aan gegaan: mevrouw lag midden op het grote bed, badend in het zonlicht. Toen ik er kortademig en uitgeput aankwam, keek ze me aan, rekte zich uit en sloot opnieuw haar ogen. Het was haar plan om er nog even te blijven soezen. Dat was buiten mezelf gerekend! Met luide stem uitte ik mijn ongenoegen. Ze veerde recht, sprong het bed af en rende vliegensvlug naar beneden toe. Toen ook ik daar aankwam, was mijn geniepig meisje nergens meer te bespeuren. Wat moe van de gedane inspanning, rustte ik uit in de zetel en viel zelfs kort in slaap. Bij het wakker worden, had ik het koud. Ik wou mijn benen bedekken met het deken dat achter me lag, maar het lukte me niet. Ik voelde een weerstand. Het was serieus schrikken toen ik een zwarte bol op het deken aantrof. Twee half open oogjes keken me aan en ik smolt. Ik kon het niet maken om haar opnieuw weg te jagen.

Intussen ontdekt Nala iedere dag nieuwe plekjes. De stenen tafel heeft ze zichzelf toegeëigend, ook een plekje onder het groen bevalt haar prima. Zo zal het opnieuw zijn tot in september, tot ze de weg terug vindt naar haar mandje.




zaterdag 20 mei 2017

Katspinsels Nelsons klaagdagje

Dat het in een kattenleven niet altijd rozengeur en maneschijn is, bleek nog maar eens deze week. Al na het ontbijt liep Nelson er al klagend miauwend bij. Zoals gewoonlijk, na het verorberen van zijn ochtendlijke portie kattenkorrels, gaat Nelson aan de achterdeur zitten, omhoog kijkend naar de deurknop. Het water uit de regenton is nu eenmaal lekkerder dan het water uit de kraan naast zijn eetbak. Waarom dus gaan voor minder? Ik open de achterdeur en Nelson gaat recht op z’n doel af. Wat likjes van dat overheerlijke water zouden hem normaal gezien moeten volstaan om daarna richting ‘mand’ te slenteren. Vandaag is het anders, bij terugkomst blijft hij hangen in de keuken terwijl Bart en ik nog aan de ontbijttafel zitten. Dan begint het, een klaagminuut. De miauw van een kat kent vele gradaties, ook in lengte kunnen ze variëren. Konden we maar begrijpen wat hij ons wil vertellen! Mij lijkt het een opsomming van de gebeurtenissen van de voorbije nacht. En als ik vooruitga op de toon waarop hij het zegt, dan was het allesbehalve een plezante nacht! Het houdt maar niet op! Ik probeer hem te sussen, roep zijn naam, hij kijkt op, stopt het miauwen even en komt daarna mijn richting uit. ‘Wat is er Nelson, kwam je wat aandacht te kort deze nacht?’ vraag ik hem.  Een korte ‘miauw’ krijg ik als antwoord. Veel is het niet, maar ik besluit hem wat te aaien. En het doet hem blijkbaar goed. Hij geniet er met volle teugen van en draait even z’n kop, want daar is er toch nog een plaatsje dat ik niet mag vergeten te aaien. ‘En nu naar mandje.’, zeg ik. Een kat is natuurlijk geen hond! Ik probeer wel regelmatig een instructie te geven maar meestal doet een kat gewoon haar zin. Nu wil hij gewoon dicht bij ons zijn, en zijn mand in het salon is veel te ver af.  Hij ploft zich neer en laat een diepe zucht…. ‘Wat is het leven toch zwaar hé jongen’, zeg ik hem.
Je zou vermoeden dat hij, na een lange nacht, nu wel gauw in slaap zou vallen. De harde keukenvloer vindt hij daarvoor echter niet geschikt. Die dient enkel om af en toe met één oog open te kijken of ik nog wel in de buurt ben. Van zodra ik richting salon stap, volgt hij me ogenblikkelijk. Hij wil toch nog een poging wagen door me met zijn spleetoogjes aan te kijken en me zo duidelijk te maken dat hij het toch wel erg lastig heeft, en dat een zachte plek in de zetel nu voor hem het meest troostend zou zijn. ‘Nelson mandje’, herhaal ik. Hij druipt af… Even later zie ik hem vredig in zijn mandje liggen…. Hopelijk is hij straks, bij het wakker worden, zijn nare herinneringen van deze nacht vergeten.



zondag 7 mei 2017

Stand by me

Al eens meegemaakt dat je op een bepaald moment denkt en voelt van : ‘Wat gaat alles goed, ik voel me gelukkig en oh zo blij’? Ik zeker, en dan denk ik meestal ‘laat het aub nog even verder duren’. Want het tij kan zo vlug keren.

Ik had een drietal goede dagen achter de rug. Dagen waarop iets meer mogelijk was. Met een voorspeld zonnig weekend voor de boeg, werd mijn dag er vrijdag alleen maar mooier op. Bart had ’s avonds een bierproefavond op zijn programma staan en ik genoot, bij een hapje en een drankje, van een gezellige TV avond. Iets na 23 uur werd ik overmand door moeheid. Een beetje normaal op dat late uur, doch het viel samen met een stijfheid die begon in mijn voet en langzaam opklom naar mijn bovenbeen. Het was geen goede keuze om te denken dat het met te blijven liggen wel over zou gaan. Mijn Ventolin wou ik op dat late uur niet meer gebruiken, omdat ik daar zo opgejaagd van word. Hoewel Bart altijd aandringt dat ik hem direct moet bellen als het niet goed met me gaat, dacht ik dat het me alleen wel zou lukken. Naar het toilet gaan, de traplift nemen en gaan slapen was het enige wat ik op dat moment zo graag wou. Deze drie dingen zijn me gelukt, in ruim anderhalf uur tijd. Kortom, het was een ramp, een uitputtende strijd waarvan ik 12 uur later nog steeds de gevolgen moest dragen. Gelukkig was Bart er om me morele steun te geven en me overal bij te staan. Zelf was ik zo teneergeslagen en verdrietig, vooral ook omdat ik niet wist wat de trigger was die deze verlamming had uitgelokt.

Iets na 16 uur kon ik zaterdag opnieuw wat rondstappen. Ik was superblij dat die akelige periode weer achter de rug was. Een gezellige, ontspannende TV avond met het gebruikelijke drankje en hapje volgde. Ik besloot, zoals gisterenavond, opnieuw zo’n lekkere chocoladepudding te eten. Anderhalf uur later rechtte ik me in paniek. Het stijve gevoel was er weer! Door de chocoladepudding? Na alles wat ik de voorbije nacht had meegemaakt, wilde ik echt geen herhaling van het gebeurde! Bart gaf me de Ventolin inhaler en met alle mogelijke middelen en hulp bereikte ik ons bed. Ik kon alleen maar bidden dat me morgen, zondag, een betere dag zou worden gegund.

Om 6.30 uur werd ik wakker, ik heb onmiddellijk mijn medicatie genomen en ben een goed uur later met kracht in de benen opgestaan. Met mijn scooter ben ik om koffiekoeken gereden. Ieper markt, terwijl er nauwelijks mensen rondlopen, het gaf me een zalig gevoel.
Dank lieve schat, voor al je hulp de voorbije dagen! Dank dat je er voor me bent!

Aan allen een fijne zondag!


Hier klikken om het mooie lied 'Stand by me' van Florence and the machine te beluisteren.


donderdag 4 mei 2017

Kennis en mogelijkheden

Na een paar moeilijke weken raadde mijn dokter uit Duitsland me aan om ’s avonds zo laat mogelijk, desnoods ’s nachts, iets te eten. Mijn wekker zetten voor een snelle hap? Ik zag het niet direct gebeuren. Ik verkoos om net voor het slapengaan een kleinigheid te eten. Ik zie jullie wenkbrauwen al fronsen! Terwijl iedereen weet dat laat eten ongezond is, verricht het bij mij wonderen. Het zorgt ervoor dat mijn kalium redelijk stabiel blijft waardoor ik ’s morgens fris en monter in plaats van moe en zwak de keukentafel bereik.

Naast voeding geeft het nu soms zonnige ochtendgloren me ook een energieboost. Deze week besloot ik om 7 uur ’s morgens de twee ramen aan de straatkant een opfrisbeurt te geven. Met op dat moment sterke benen, GSM en Ventolin inhaler in mijn vestzak schatte ik mijn slaagkansen hoog in. Niet alleen zien de ramen er een stuk beter uit, ook mijn gemoed werd opgekrikt door een praatje met een buurman en buurvrouw die brood haalden bij de bakker om de hoek. Ik straalde toen ik mijn kruk nam en naar de zetel strompelde. Een klare kijk door het venster maakte het plaatje compleet.

Kennis biedt mogelijkheden! Ik heb veel over mezelf geleerd de voorbije jaren. Daardoor kan ik ook beter inschatten wanneer en hoe lang ik een activiteit aankan. Observatie blijft belangrijk in mijn streven naar een leefbaarder leven. Een hand die wat stijf wordt, een moeheid die me plots overvalt, een koud wordend onderbeen of een spierspasme… het zijn de eerste tekenen dat een verlamming eraan komt.

Dit betekent jammer genoeg niet dat ik alles onder controle kan houden, steeds mijn grenzen respecteer of vat heb op spierzwakte. Leren omgaan met de beperkingen is de volgende stap. Een logische maar loodzware fase die de ene dag al beter verloopt dan de andere. Ieder van ons heeft zijn beperkingen en moeilijkheden in dit leven, of je nu ziek bent of niet.  Iedere dag worden we uitgedaagd om te leren en te groeien. Gaat het even wat minder, doe zoals mij en laat je inspireren door de volgende spreuk: