zaterdag 20 mei 2017

Katspinsels Nelsons klaagdagje

Dat het in een kattenleven niet altijd rozengeur en maneschijn is, bleek nog maar eens deze week. Al na het ontbijt liep Nelson er al klagend miauwend bij. Zoals gewoonlijk, na het verorberen van zijn ochtendlijke portie kattenkorrels, gaat Nelson aan de achterdeur zitten, omhoog kijkend naar de deurknop. Het water uit de regenton is nu eenmaal lekkerder dan het water uit de kraan naast zijn eetbak. Waarom dus gaan voor minder? Ik open de achterdeur en Nelson gaat recht op z’n doel af. Wat likjes van dat overheerlijke water zouden hem normaal gezien moeten volstaan om daarna richting ‘mand’ te slenteren. Vandaag is het anders, bij terugkomst blijft hij hangen in de keuken terwijl Bart en ik nog aan de ontbijttafel zitten. Dan begint het, een klaagminuut. De miauw van een kat kent vele gradaties, ook in lengte kunnen ze variëren. Konden we maar begrijpen wat hij ons wil vertellen! Mij lijkt het een opsomming van de gebeurtenissen van de voorbije nacht. En als ik vooruitga op de toon waarop hij het zegt, dan was het allesbehalve een plezante nacht! Het houdt maar niet op! Ik probeer hem te sussen, roep zijn naam, hij kijkt op, stopt het miauwen even en komt daarna mijn richting uit. ‘Wat is er Nelson, kwam je wat aandacht te kort deze nacht?’ vraag ik hem.  Een korte ‘miauw’ krijg ik als antwoord. Veel is het niet, maar ik besluit hem wat te aaien. En het doet hem blijkbaar goed. Hij geniet er met volle teugen van en draait even z’n kop, want daar is er toch nog een plaatsje dat ik niet mag vergeten te aaien. ‘En nu naar mandje.’, zeg ik. Een kat is natuurlijk geen hond! Ik probeer wel regelmatig een instructie te geven maar meestal doet een kat gewoon haar zin. Nu wil hij gewoon dicht bij ons zijn, en zijn mand in het salon is veel te ver af.  Hij ploft zich neer en laat een diepe zucht…. ‘Wat is het leven toch zwaar hé jongen’, zeg ik hem.
Je zou vermoeden dat hij, na een lange nacht, nu wel gauw in slaap zou vallen. De harde keukenvloer vindt hij daarvoor echter niet geschikt. Die dient enkel om af en toe met één oog open te kijken of ik nog wel in de buurt ben. Van zodra ik richting salon stap, volgt hij me ogenblikkelijk. Hij wil toch nog een poging wagen door me met zijn spleetoogjes aan te kijken en me zo duidelijk te maken dat hij het toch wel erg lastig heeft, en dat een zachte plek in de zetel nu voor hem het meest troostend zou zijn. ‘Nelson mandje’, herhaal ik. Hij druipt af… Even later zie ik hem vredig in zijn mandje liggen…. Hopelijk is hij straks, bij het wakker worden, zijn nare herinneringen van deze nacht vergeten.



zondag 7 mei 2017

Stand by me

Al eens meegemaakt dat je op een bepaald moment denkt en voelt van : ‘Wat gaat alles goed, ik voel me gelukkig en oh zo blij’? Ik zeker, en dan denk ik meestal ‘laat het aub nog even verder duren’. Want het tij kan zo vlug keren.

Ik had een drietal goede dagen achter de rug. Dagen waarop iets meer mogelijk was. Met een voorspeld zonnig weekend voor de boeg, werd mijn dag er vrijdag alleen maar mooier op. Bart had ’s avonds een bierproefavond op zijn programma staan en ik genoot, bij een hapje en een drankje, van een gezellige TV avond. Iets na 23 uur werd ik overmand door moeheid. Een beetje normaal op dat late uur, doch het viel samen met een stijfheid die begon in mijn voet en langzaam opklom naar mijn bovenbeen. Het was geen goede keuze om te denken dat het met te blijven liggen wel over zou gaan. Mijn Ventolin wou ik op dat late uur niet meer gebruiken, omdat ik daar zo opgejaagd van word. Hoewel Bart altijd aandringt dat ik hem direct moet bellen als het niet goed met me gaat, dacht ik dat het me alleen wel zou lukken. Naar het toilet gaan, de traplift nemen en gaan slapen was het enige wat ik op dat moment zo graag wou. Deze drie dingen zijn me gelukt, in ruim anderhalf uur tijd. Kortom, het was een ramp, een uitputtende strijd waarvan ik 12 uur later nog steeds de gevolgen moest dragen. Gelukkig was Bart er om me morele steun te geven en me overal bij te staan. Zelf was ik zo teneergeslagen en verdrietig, vooral ook omdat ik niet wist wat de trigger was die deze verlamming had uitgelokt.

Iets na 16 uur kon ik zaterdag opnieuw wat rondstappen. Ik was superblij dat die akelige periode weer achter de rug was. Een gezellige, ontspannende TV avond met het gebruikelijke drankje en hapje volgde. Ik besloot, zoals gisterenavond, opnieuw zo’n lekkere chocoladepudding te eten. Anderhalf uur later rechtte ik me in paniek. Het stijve gevoel was er weer! Door de chocoladepudding? Na alles wat ik de voorbije nacht had meegemaakt, wilde ik echt geen herhaling van het gebeurde! Bart gaf me de Ventolin inhaler en met alle mogelijke middelen en hulp bereikte ik ons bed. Ik kon alleen maar bidden dat me morgen, zondag, een betere dag zou worden gegund.

Om 6.30 uur werd ik wakker, ik heb onmiddellijk mijn medicatie genomen en ben een goed uur later met kracht in de benen opgestaan. Met mijn scooter ben ik om koffiekoeken gereden. Ieper markt, terwijl er nauwelijks mensen rondlopen, het gaf me een zalig gevoel.
Dank lieve schat, voor al je hulp de voorbije dagen! Dank dat je er voor me bent!

Aan allen een fijne zondag!


Hier klikken om het mooie lied 'Stand by me' van Florence and the machine te beluisteren.


donderdag 4 mei 2017

Kennis en mogelijkheden

Na een paar moeilijke weken raadde mijn dokter uit Duitsland me aan om ’s avonds zo laat mogelijk, desnoods ’s nachts, iets te eten. Mijn wekker zetten voor een snelle hap? Ik zag het niet direct gebeuren. Ik verkoos om net voor het slapengaan een kleinigheid te eten. Ik zie jullie wenkbrauwen al fronsen! Terwijl iedereen weet dat laat eten ongezond is, verricht het bij mij wonderen. Het zorgt ervoor dat mijn kalium redelijk stabiel blijft waardoor ik ’s morgens fris en monter in plaats van moe en zwak de keukentafel bereik.

Naast voeding geeft het nu soms zonnige ochtendgloren me ook een energieboost. Deze week besloot ik om 7 uur ’s morgens de twee ramen aan de straatkant een opfrisbeurt te geven. Met op dat moment sterke benen, GSM en Ventolin inhaler in mijn vestzak schatte ik mijn slaagkansen hoog in. Niet alleen zien de ramen er een stuk beter uit, ook mijn gemoed werd opgekrikt door een praatje met een buurman en buurvrouw die brood haalden bij de bakker om de hoek. Ik straalde toen ik mijn kruk nam en naar de zetel strompelde. Een klare kijk door het venster maakte het plaatje compleet.

Kennis biedt mogelijkheden! Ik heb veel over mezelf geleerd de voorbije jaren. Daardoor kan ik ook beter inschatten wanneer en hoe lang ik een activiteit aankan. Observatie blijft belangrijk in mijn streven naar een leefbaarder leven. Een hand die wat stijf wordt, een moeheid die me plots overvalt, een koud wordend onderbeen of een spierspasme… het zijn de eerste tekenen dat een verlamming eraan komt.

Dit betekent jammer genoeg niet dat ik alles onder controle kan houden, steeds mijn grenzen respecteer of vat heb op spierzwakte. Leren omgaan met de beperkingen is de volgende stap. Een logische maar loodzware fase die de ene dag al beter verloopt dan de andere. Ieder van ons heeft zijn beperkingen en moeilijkheden in dit leven, of je nu ziek bent of niet.  Iedere dag worden we uitgedaagd om te leren en te groeien. Gaat het even wat minder, doe zoals mij en laat je inspireren door de volgende spreuk:


maandag 24 april 2017

Het is niet allemaal kommer en kwel

Terugblikkend op de voorbije week, blijf ik steeds hangen in dat ene zalige moment. Terwijl ik mijn ogen sluit, herbeleef ik het opnieuw en ervaar ook de rust en tevredenheid die het met zich meebracht. Je zou verwachten dat ik, in een wereld waar alles uitdagend, avontuurlijk en vernieuwend moet zijn, op de proppen zou komen met iets spectaculairs. Wie mij echter kent, weet dat eenvoud steeds de bovenhand bij me haalt.

Visualiseer het even samen met me: Buiten lonkt de zon. Je opent voorzichtig de achterdeur en een warme bries omarmt en verwelkomt je. Je kijkt omhoog en ziet een helderblauwe hemel, geen wolkje aan de lucht. Hoe verder je stapt, hoe meer je uit de schaduw treedt. De eerste zonnestralen richten zich op je achterhoofd. Nog een paar stappen verder voel je je hele rug opwarmen. Dan draai je je om en de zon richt haar warme gloed nu volledig op jouw gezicht. Voel je die deugddoende warmte?

Het was niet alleen dát moment die me een oase van welbehagen bezorgde. De mogelijkheid om op zo’n mooie dag wat in de tuin te werken, maakte het geheel compleet. Bloemen die ik een maand voordien in onze veranda in bakjes zaaide, mochten buiten gepland worden. Zittend op een kleine kruk, harkje in de hand, suikerwater en Ventolin in de buurt, mijn dag kon niet meer stuk. Dat niet alles in één dag moest gebeuren, wist ik ondertussen wel. Daarom verdeelde ik de taak over twee dagen.




Op het einde van de tweede dag was er dat zalige moment waar ik nu nog steeds aan terugdenk. Ik nam plaats op een terrasstoel en aanschouwde mijn verrichte werk. Daar zittende kon ik nog net van die paar zonnestralen genieten die even later achter een rij huizen zou verdwijnen. Een overheerlijk, intens gevoel van tevredenheid en dankbaarheid maakte zich van me meester.  Het duurde niet lang of ik kreeg gezelschap. Ook dit deed mijn hart smelten...




Terwijl we in een maatschappij leven waar alles draait om snelheid en presteren, mocht ik genieten van tuinieren op mijn eigen tempo, in een gezellig kader. Ik voelde me bevoorrecht!

dinsdag 18 april 2017

Back to reality

Tien na zes, de wekker loopt af! Een geluid dat ik veertien dagen lang niet hoorde. Het geluid dat tevens het abrupte einde van mijn droom betekent. Bewegingloos lig ik op bed. Het enige actieve is een stemmetje in mijn hoofd dat me constant zegt: ‘Sta op!’ Met veel moeite lukt het me uiteindelijk. Herkenbaar?

Ik kijk tevreden terug op veertien mooie dagen. Het was zeker geen rustige tijd! Opnieuw werd deze vakantieperiode gebruikt om bergen werk te verzetten. Waar kasseien en een paar tegels in het gras een weg baanden naar het tuinhuis, ligt nu een mooi betegeld tuinpad. Dit betekent dat al het hout werd opgeruimd, kasseien werden verwijderd, twee volle aanhangwagens aarde werden uitgeschept, evenveel stabilisé werd binnengebracht, tegels werden geleverd en een nieuw pad werd aangelegd. Een valpartij van Bart liep gelukkig redelijk goed af.




En dan kijken we moe maar voldaan naar het mooie resultaat dat met verenigde krachten werd bereikt! Wat geniet ik hiervan! Terwijl we zelf nog niet op de nieuwe tegels mogen lopen, rennen Nala en Nelson er naar hartenlust op. Een deugddoend iets na anderhalve week uit hun comfortzone te zijn geweest.



Als welverdiende afsluit genoten we het voorbije weekend van een deugddoende vakantie in Houffalize. Samen met mijn ouders trokken we er naartoe. Een mooie omgeving, goed gezelschap, een rustige stek, relaxen bij een drankje en een hapje… wat kan het leven toch mooi zijn!





En nu, back to reality! Al vele keren vandaag nam ik een rustpauze aan de achterdeur. Terwijl de regen de laatste restjes cement van de tegels laat vloeien, bewonder ik telkens weer het mooie resultaat. Ik ben een tevreden mens! Laat de zon maar komen, want nu kan ik vanuit ons huis, over het tuinpad, de wijde wereld intrekken met mijn scooter.

zaterdag 8 april 2017

Nala vervolg

Het gras bleek inderdaad groener aan de andere kant! Toch voor even. Beetje per beetje verkende ze nieuwe horizonten en op een dag was Nala verdwenen. Hoe hard ik haar naam ook riep, er kwam geen teken van leven. Met tranen in mijn ogen dacht ik na over hoe ik dit nieuws aan mijn zoon moest vertellen. Het was mijn taak geweest om op zijn kat te letten en ik was ze kwijtgespeeld!


Op de vijfde dag merkte ik, bij het opstaan, iets eigenaardigs. De zak kattenkorrels, die normaal op het rek buiten stond, lag open gekrabbeld in het gras! Ik haastte me naar de tuin, riep haar naam en van onder een struik kwam Nala plots tevoorschijn. Wat was ik opgelucht en blij!

Eenmaal de veertien dagen voorbij, besloten we dat Nala beter bij ons kon blijven wonen dan terug te keren naar mijn zoons appartement. Hier had ze toch meer ruimte en kon ze buiten komen! Zo hadden wij er een nieuwe huisgenoot bij en ik genoot ervan!

Het viel me op dat Nala dikker en dikker werd! Geen haar op mijn hoofd dat er toen aan dacht dat een poes van nog geen jaar oud al zwanger kon zijn. Blijkbaar had moeder natuur toch voor een cadeautje gezorgd. Op 21 juni 2011 werd Nala mama van 5 prachtige kittens! 














Ik beleefde hoogdagen en kon uren vertoeven in hun buurt. Het was uniek om hen te zien opgroeien.



We konden ze natuurlijk niet allemaal houden. Gelukkig mochten er drie naar het asiel en vond er ééntje een nieuwe thuis bij een collega van mijn werk. Zelf hielden we de enige kater van het gezelschap. Hij, gestreept en met een stip op zijn neus, kreeg van Barts jongste dochter de naam ‘Nelson’.


Sindsdien leven Nala en Nelson samen in ons huis. Wel brachten ze beiden een bezoekje aan de veearts, zodat er hier ten huize geen kleine kittens meer komen. 😉