maandag 2 oktober 2017

Inkijk in mijn gedachten

Maandagmorgen, 06.40 uur. Ik word wakker door de zachte klanken van mijn wekker. Een rustgevend melodietje luidt het sereen begin van een nieuwe dag in. Toch het voelt niet goed. Ik kom uit een diepe, aan één stuk durende slaap en hoe vreedzaam het muziekje ook klinkt, ik schrik ervan. Ik heb moeite om mijn arm naar de wekker toe te bewegen. Het lukt me juist. Daarna komt mijn arm krachteloos op het donsdeken terecht. Ik doe mijn ogen dicht.

            Oh nee, mijn keel wordt zwak. Het spreken wordt onmogelijk.
            Nu mijn armen en mijn benen! Verdorie toch!
            Nu zal het zeker niet lukken om op te staan.
            Ok, vooral rustig blijven en letten op je ademhaling. Straks wordt het beter.
Straks merkt manlief de zwakte op, dient hij me medicatie toe en komt alles gauw goed.

Vijf minuten later hoor ik de wekker aan de andere kant van het bed. Ik lig er bewegingsloos bij. Hoewel ik weet dat ik ’s morgens het bed niet vroeg uit moet, doe ik het toch. Ik hou van regelmaat en structuur. En maak ook graag het ontbijt klaar, al is het maar om het manlief wat gemakkelijker te maken. Nadien kan ik een hele dag rusten. Maar vandaag zal het me niet lukken!

            Zou ik medicatie nodig hebben of geraak ik er zo door?
            Oh, ik ben zo moe.
Ik vrees dat de kracht me ontbreekt om zelfs medicatie in te haleren.
Hoe laat is het? Tien voor zeven!
Ok, in het slechtste geval ligt ik hier zo nog een uur.

Manlief denkt dat ik slaap en gunt me mijn rust. Het dekt me zachtjes toe en verlaat de kamer.
‘Tot deze namiddag,’ hoor ik hem zeggen. Ik kan jammer genoeg niet reageren. Eenmaal hij de slaapkamerdeur achter zich dichttrekt, weet ik dat het wat meer tijd zal kosten om uit de verlamming te geraken.

            Denk vooral aan je ademhaling, via je buik!
            Komt dit nu opnieuw door de wekker?
Gisteren heb ik eten klaargemaakt. Nochtans het ging goed. Was de inspanning toch te zwaar?
Of lag het aan de groentesoep? Of aan de amandelkoekjes? Ik nam toch die extra pil!

Het geluid van de wekker heeft me al vele keren een verlamming bezorgd. Ik ga ervan uit dat de schrikreactie de spieren ineens doet samentrekken waarna de ontspanning bij me veelal stroef verloopt. Wakker worden zonder wekker betekent dan ook een wereld van verschil. Nochtans lukt het me soms wel. En die tegenstrijdigheid zorgt, terwijl ik er verlamd bijlig, voor de nodige analyse.

Betreft het dan niet alleen het schrikken op zich?
Heeft kalium er toch iets mee te maken?
Indien ja, dan moet ik toch medicatie nemen!
Gisteren misschien toch te veel gedaan of toch verkeerde dingen gegeten?

Opnieuw kijk ik naar de klok, het is kwart na zeven. Ik weet dat enkel geduld en tijd me verder zullen helpen. Ik probeer nogmaals mijn ogen te sluiten maar het CPAP masker dat ik opheb, begint me te storen. Het afdoen lukt me niet, dus nog even volhouden.

Ok, ik ben er bijna. Ik voel het!
Ai, mijn spieren verkrampen.
De spastische bewegingen beginnen. Goed. Nu zal het niet lang meer duren.
Hoe laat is het? 07.50 uur. Yes, ik ben er bijna.
Toch maar proberen de Ventolin spray te nemen? Ja, gelukt! Oef.

Om 08.15 gaat het wat beter. Ik ben nog steeds zwak, dat wel, maar niet meer verlamd. En dan komt een glimlach op mijn gezicht. Ik ben blij voor de nieuwe dag! Hoopvol dat het straks nog beter zal gaan, neem ik de traplift naar beneden.
Nala loert vanonder de tafel naar me, Nelson heeft zoveel te vertellen. Ze volgen me tot in de keuken en hopen op een extra snack.
Ik haal er de kaliummeter bij en die geeft met zijn hoge waarde aan dat ik op het randje van een nieuwe verlamming sta.
De tafel is gedekt, de koffie staat klaar. Het voordeel van deze morgen niet krachtig genoeg te zijn.😊

            Het wordt een rustdagje.
            Misschien schrijf ik wel iets voor mijn blog.
            Zo slecht heb ik het toch niet, ik kan bezig zijn met wat ik graag doe!
            De zon schijnt zelfs!

Zo komt op het onverwachts een nieuwe blog tot stand.
Ik wens iedereen een fijne dag toe!





maandag 11 september 2017

Nala, ons dartel meisje

Ik begrijp het niet! Nala’s mandje in het salon blijft leeg! Zelfs in het gehele huis valt ze zelden te bespeuren, behalve in de veranda waar ze zicht heeft op de tuin.  Ze prefereert sinds maanden de vrije natuur! Na een vlugge hap van haar kattenkorrels en een paar likjes water, zet ze het via het tuinpad op een rennen. Ofwel springt ze op de stenen tafel in ons grasperkje om van daaruit de vogels te bespieden, of ze flaneert op de scheidingsmuur van onze tuin om contact met de kat van de buurvrouw te zoeken, of ze vlucht via het kattenluik het tuinhuis in. Daar staat natuurlijk ook een mandje, goed om even bij te komen van haar nachtelijke escapades. Het is aannemelijk dat ze daar haar toevlucht neemt, vooral omdat een zacht weliswaar versleten hoofdkussen haar verblijfplaats siert. Maar ik mis haar in huis!




Het begon in mei, op het ogenblik dat de verandadeur op een kier kwam te staan waardoor ze vrij spel had om te kiezen waar ze haar tijd wou doorbrengen. Ons dartel meisje koos voor de zuivere lucht, en ik kan haar geen ongelijk geven. Echter haar mand binnenshuis is haar blik niet meer waardig. Soms onderneem ik een poging en zet ik haar al strelend in haar vroeger zo vertrouwde plekje. Ze apprecieert die aaitjes wel en uit spinnend haar genoegen tot mijn hand zegt dat het genoeg is geweest en daarna zet zij het terug op een lopen.

Nelson daarentegen trekt zich niets aan van zijn vrolijk, rondhuppelende moeder. Bij het ochtendgloren geniet hij volop van een goed vullend ontbijt waarna hij zijn stekje in het salon opzoekt om er vrijwel onmiddellijk in een diepe slaap te vallen. Ik geloof dat hij er ’s nachts een heuse vriendinnenkring op nahoudt! Half elf is dan weer een mooi uur om zijn pootjes te strekken. Ook vindt hij het de gepaste tijd om zijn alweer knorrend maagje te stillen met de nog resterende korrels uit zijn eetbakje. En daar wordt hij natuurlijk moe van.




Vanzelfsprekend waagt ook hij zich uit zijn mand, wel eerder richting zetel dan naar buiten toe. Het dekentje dat op mijn benen ligt, lijkt hem zo aanlokkelijk. Voor me zittend of als ik niet snel genoeg reageer met zijn voorpootjes op het salon rustend, maakt hij me duidelijk dat hij dichter bij me wilt komen. Een kat kan je niet veel leren maar hij begrijpt wel dat tikken op het deken ‘ja’ betekent en luidop ‘neen’ zeggen nu even niet wil zeggen. Ah, ik hou zo van die kleine, lieve man!

Nala heeft het te druk om bij mij te liggen. De vele vogels, de kat met het belletje, de witte poes van de buren… het is een heuse taak om alles in het oog te houden. Terwijl Nelson overdag languit in zijn mandje ligt, houdt Nala buiten trouw de wacht. Misschien werken ze wel in een ploegensysteem en ligt Nala ’s nachts lekker op haar zachte kussen terwijl Nelson zelf de buurt onveilig maakt!

donderdag 7 september 2017

STIMULERINGSPRIJS SCHRIJVERSPUNT - WILLEN JULLIE OP MIJ STEMMEN AUB?

Hallo iedereen,

Dat ik gebeten ben door het schrijven hebben jullie wellicht al opgemerkt. 
Regelmatig deel ik een blog op de site van Schrijverspunt en lees ik verhalen van anderen.Telkens weer leer ik veel uit de manier waarop zij het doen. Het is een boeiend tijdverdrijf!
Onlangs zag ik op hun site dat ik mij, met mijn boek, kon nomineren voor de Stimuleringsprijs. Debuterende en minder bekende auteurs kunnen op die manier dingen naar een prijs, die zorgt voor wat extra promotie.
Zouden jullie aub een stem op mijn boek willen uitbrengen zodat ik in de shortlist terecht kom? Dit kan slechts éénmaal per IP-adres. Jullie zouden me er een groot plezier mee doen!

Door op bovenstaande link te klikken komen jullie op de juiste pagina, daarna NU EVEN NIET(S) aanklikken en jullie mailadres ingeven.

Even heropfrissen waar het in mijn boek over ging? Voor meer info en om de trailer te bekijken klik hier. 

GRAAG DIT BERICHT ZOVEEL MOGELIJK DELEN AUB.
Met oprechte dank!! 

Cathy Saelens

dinsdag 5 september 2017

Over Winnaars

Hebben jullie gisterenavond ook het nieuwe TV programma van Koen Wauters op VTM gezien? Een paar weken geleden had ik een radiofragment gehoord waarin de presentator zijn aankomend programma voorstelde; een TV uitzending waarin hij mensen die ziek of fysiek beperkt zijn, helpt hun droom waar te maken. ‘Ik dacht hun buddy te zijn, ik zal ze misschien kunnen inspireren…’ hoorde ik hem zeggen. En bij zijn adempauze namen mijn gedachten het over en maakte ik de opmerking ‘hij hen inspireren?’ en toen vervolgde hij zijn zin ‘Het is anders uitgedraaid,…. zij hebben mij geïnspireerd!’ Er verscheen een tevreden glimlach op mijn gezicht, ergens wist ik dat deze zin er ging komen. Het overtuigde me dat ik dit programma absoluut wou zien.

Zo zat ik klaar in de zetel, geduldig afwachtend tot de uitzending begon. ‘Hannelore, een 27-jarig meisje dat een appelflauwte kreeg terwijl ze op het perron op de trein stond te wachten en daardoor op de sporen terecht kwam en uiteindelijk haar beide benen verloor.’ Het zal je maar overkomen!! Ze vertelde over haar droom om de Machu Picchu, de ruïnes van de oude Inca-stad in Peru, te gaan bezichtigen. Natuurlijk is deze plek niet gemakkelijk te bereiken! Via een smal wandelpad tussen steile bergen, moet je onnoemelijk veel trappen doen om te komen tot deze hooggelegen, bijzonder magnifieke plek. Je moet het maar doen met twee beenprothesen!

Ik dacht eerst ‘Waarom toch zo'n uitputtende tocht ondernemen?’ maar ik kon haar enigszins wel begrijpen. Het was haar jeugddroom en deze toekomstdroom spatte als een luchtbel uiteen toen ze, ruim 2 jaar terug, in een ziekenhuisbed kwam te liggen zonder benen. En dan komt er zo’n programma! Een ultieme kans om haar wens naar werkelijkheid om te zetten!
Het duurde niet lang of ik zat met de tranen in mijn ogen. Wat een doorzettingsvermogen had die meid, en ze was zo gefocust op haar einddoel! Ik leefde mee vanaf de eerste minuut en hoopte zo hard dat ze het ging halen.

Toen ze, goed en wel vertrokken, op een bepaald moment stopte en het even moeilijk kreeg, vroeg de presentator wat ze voelde. ‘Ik zag je zo de trapjes opgaan….Ik was gewoon even jaloers,’ zei ze oprecht en mijn tranen rolden nu over mijn wangen. Het gevoel was zo herkenbaar! Ik zie anderen om me heen dagelijks dingen doen waarvan ik enkel nog kan dromen. Tijd heeft me geleerd om er niet te lang bij stil te staan, het helpt me niets voorruit. Maar diep vanbinnen zit het er, en bij momenten komt het even pieken.

Hannelore haalde het! Met vallen en opstaan, en met hier en daar wat hulp. Wat een topprestatie! Wat een respect heb ik voor haar! Toen ze, met zicht op de Machu Picchu, aangesproken werd door een jonge vrouw kreeg ik het opnieuw lastig. De vrouw zei 'Ik dacht dat de ruïnes het indrukwekkendst zouden zijn wat ik vandaag te zien zou krijgen, maar je bent nog veel indrukwekkender! Die zin vatte het programma samen! Een ontroerende, begeesterende uitzending! Ik ben alvast benieuwd naar wat er volgende week volgt!




Bron foto: vtm facebookpagina

donderdag 31 augustus 2017

De koude wind

Het is zover, ik voel het! Bij het openen van de voordeur komt een koude wind me tegemoet waardoor ik automatisch al een paar stappen terug zet zodat ik niet ‘stokstijf’ in de hal kom te staan. Het is bijzonder wat een koude tocht met me doet. Instant word ik stijf en kan ik geen stap meer verzetten. ‘Een soort myotonie,’ zei de dokter me, en die gaat veelal gepaard met de periodieke verlamming die ik heb.

Beeld je in dat je even buiten stapt, om de stoep te vegen of de kat te aaien. Hoe welgezind en blij lachs je er staat tot de koude bries je de das omdoet en je teleurgesteld en bewegingloos achterlaat. De laatste week overkwam het me met regelmaat. Gelukkig was mijn maatje steeds in de buurt om me uit de nood te helpen.

Straks wordt het anders! Dan gaat manlief terug naar zijn werk toe. Dit betekent dat binnenblijven voor me de juiste keuze is. Het wordt aanpassen. En natuurlijk kan ik dat! De knop wordt voor een tijdje weer omgedraaid. Of ik het graag heb, is iets totaal anders.

Ziek zijn betekent aanpassen, of je het wilt of niet, je hebt geen keuze. Wil ik me goed voelen dan moet ik met veel rekening houden: maximum een kwartiertje lichamelijke activiteit na elkaar, gevolgd door anderhalf uur rust. Opletten wat ik eet, het moet in kleine porties en lekkere versnaperingen zoals friet, chips, borrelnootjes of chocolade moet ik vermijden. Alcohol is uit den boze. Te lang praten, te druk gezelschap of teveel computeren is nefast. 
Luilekker in de zetel liggen, wat lezen en tv kijken lukt me wonderwel. En misschien denk je wel ‘Wat een luxeleven!’. En ik beaam het: het is goed, voor even! 
Maar dan begint het te kriebelen, en wil ik aan de slag. Wil ik voldoening in mijn leven en toon ik aan dat ik best wel nog iets kan. Wil ik de sleur doorbreken en neem ik toch dat glaasje wijn. En een uurtje later denk ik weer ‘Had ik toch maar niet…..’

Maar al bij al voel ik me redelijk goed en werkt mijn dagelijks opgestelde routine, rekening houdende met wat ik net schreef, het best. Het schrijven helpt me, steeds weer! Een hobby die ik een jaar geleden ontdekte, en waar ik nu zoveel plezier aan beleef. Uiteindelijk is het voor mij iets heel belangrijks geworden. Een uitlaatklep maar ook een manier om veel woorden te bundelen tot één geheel met als doel om een mooi schrijfsel te bekomen. Hopelijk niet alleen voor mezelf, maar hebben jullie er ook wat aan.

Mijn thermisch ondergoed ligt alvast klaar, alsook mijn winddichte broek die ik van mijn zoon kreeg en die ik straks weer zal aantrekken, wil ik scooteren. Voor alles is een oplossing voorhanden, soms duurt het gewoonweg eventjes voor je die onder ogen kan of wilt zien. 



zaterdag 19 augustus 2017

Als de zomer sterft

Ik dacht ineens aan dit lied van Dana Winner, en het is een gedachtegang die zich, halverwege augustus, jaarlijks herhaald. Een moment van met heimwee terugzien naar wat was: de zonnige dagen en vrolijke gezichten maar ook vooruitblikkend op wat komen zal: de sombere regendagen en gure windvlagen.

Het is een tweestrijd, ook in mijn hart. Enerzijds wil ik de warmte vasthouden, het buitenleven zo lang mogelijk laten duren, stilletjes hopend op een gemoedelijke, mooie nazomer. Maar toch zie ik ook verlangend uit naar een knusse tv-avond bij kaarslicht, een dekentje dat mijn voeten verwarmd en waarop de katten zich, al spinnend, kunnen nestelen.
   
Met de jaren waardeer ik de seizoenen meer en meer, ze weerspiegelen als het ware het echte leven. Van pril geluk tot volop genieten, van evalueren en waarderen wat is tot rustig bezinnen en nieuwe doelen stellen.




Toch verloopt de overgang niet altijd naar wens; met het vallen van het blad komen ook deprimerende gedachten naar boven. Niet altijd, maar soms, op zo’n dag dat alles tegenzit en niets wil vlotten zoals ik heb voorzien. En dan mis ik de zon en vraag ik me verdomd af wanneer ik weer naar buiten kan! Maar na iedere donkere nacht komt een nieuwe, hoopvolle dag!

Eenmaal halverwege oktober zijn er vele momenten om naar uit te zien. Al heb ik het niet zo voor het griezelige van Halloween, toch wordt er een sfeer gecreëerd waardoor mensen samenkomen. Ik hoop alvast dat ik mijn nu buiten groeiende pompoen straks kan binnenhalen om te versieren.
November heeft dan weer dat tikkeltje meer, ons weekendje weg in deze maand verricht altijd wonderen, en het helpt de uitgebluste batterijen op te laden.
En dan nadert alweer Kerst, voor mij nog steeds het feest van het jaar. Het vraagt wat planning en creativiteit om de sfeervolle kerstverlichting op te hangen maar wat geniet ik van de gezelligheid die de vele fonkelende lichtjes me op die lange, koude, donkere dagen schenken.

Ik blik ver vooruit, ik weet het, maar het kan geen kwaad om af en toe eens stil te staan, te zien vanwaar je komt om daarna een beeld te vormen waar je naartoe wilt, wetende dat je al vele hindernissen hebt overwonnen maar dat er uiteraard nieuwe uitdagingen zullen volgen. Anticiperen of inschatten wat gaat komen, misschien zorgt het er wel voor dat ik beter ben voorbereid. Of misschien is het gewoon een illusie. De toekomst zal het uitwijzen!


Voor wie het lied van Dana Winner wil beluisteren, klik hier

woensdag 16 augustus 2017

Helende zalf

Bijna traditiegetrouw wordt een eerder uitgestelde karwei hier ten huize tijdens een langere vakantieperiode aangepakt en tot een goed einde gebracht. Deze keer was het vooral belangrijk dat er opnieuw een gyproc plafond in Barts bureau kwam. Met de nadruk op opnieuw, want de vorige die hij zelf met veel zorg had geplaatst, diende door waterschade afgebroken te worden.
Met verenigde krachten, waarbij ik slechts een piepklein deeltje voor mijn rekening nam, begonnen we eraan! Terwijl Bart zwoegde, hielp ik wel even een nagel of de hamer of een kopje vers gezette koffie aangeven en tussendoor keek ik vanop mijn stoel of alles volgens plan verliep.

Manlief leverde, zoals gewoonlijk, voortreffelijk werk! Echter zijn nek en rug hadden het zwaar te verduren gekregen en verdienden extra aandacht. Het leek me pijnverzachtend om de tube voltaren emulgel, die we recent hadden gekocht, erbij te halen.
Mijn met zalf doordrenkte handen en vingers gleden over zijn meest pijnlijkste plekjes en ook mijn zeurende heup smeerde ik er rijkelijk mee in, en het werkte voor ons beiden helend. Als beloning voor het mooie werk trakteerden we onszelf op een lekker drankje, dit toch met eerder nefaste gevolgen voor mezelf (Blog zware verlammingsaanval).



Na een paar dagen masseerden mijn van gel voorziene handen opnieuw onze tere plekjes, ook dit keer weer met het beoogde resultaat. ’s Avonds stond een kleinschalig muzikaal optreden op onze agenda en ik zag er erg naar uit. Terwijl ik net voor vertrek mijn tanden poetste, voelde ik de zwakte in mijn benen opkomen. Bart kon nog net voorkomen dat ik viel voor hij me verlamd in de zetel neerlegde, mijn plannen waren ogenblikkelijk gewijzigd! Na drie ellenlange verlamde uren, waarbij medicatie noch suiker verlichting brachten, vond ik de kracht om met de traplift naar bed toe te gaan.

In bed liggende begreep ik maar niet wat er net weer was gebeurd en vooral waarom het was gebeurd, want dit keer had ik absoluut geen druppel alcohol gedronken! Twee zware verlammingen in één week tijd met maar één gezamenlijke activiteit: het insmeren met de voltaren emulgel! Ik nam mijn smartphone bij de hand en gaf in google ‘voltaren emulgel en potassium (=kalium)’ in.
Eén resultaat sprong me onmiddellijk in het oog:

Voltaren Gel - FDA prescribing information, side effects and uses
https://www.drugs.com › Professionals › FDA PI
Voltaren Gel official prescribing information for healthcare professionals. ... Increases in serum potassium concentration, including hyperkalemia, have been ..

En toen wist ik het! Hoewel ik zelf nog moeite had om het te geloven omdat het niet op de bijgevoegde bijsluiter van het medicament stond, waren de bewijzen er toch en stond het zwart op wit geschreven dat voltaren emulgel hyperkalemie kon veroorzaken, en laat dit nu net dat ene zijn die me verlammingen bezorgt!

De tip van mijn zus neem ik alvast ten harte, als er nog eens met voltaren emulgel ingesmeerd moet worden, dan zal het zeker niet meer op mijn eigen lijf zijn maar voor manlief trek ik graag mijn handschoentjes aan!