zaterdag 19 augustus 2017

Als de zomer sterft

Ik dacht ineens aan dit lied van Dana Winner, en het is een gedachtegang die zich, halverwege augustus, jaarlijks herhaald. Een moment van met heimwee terugzien naar wat was: de zonnige dagen en vrolijke gezichten maar ook vooruitblikkend op wat komen zal: de sombere regendagen en gure windvlagen.

Het is een tweestrijd, ook in mijn hart. Enerzijds wil ik de warmte vasthouden, het buitenleven zo lang mogelijk laten duren, stilletjes hopend op een gemoedelijke, mooie nazomer. Maar toch zie ik ook verlangend uit naar een knusse tv-avond bij kaarslicht, een dekentje dat mijn voeten verwarmd en waarop de katten zich, al spinnend, kunnen nestelen.
   
Met de jaren waardeer ik de seizoenen meer en meer, ze weerspiegelen als het ware het echte leven. Van pril geluk tot volop genieten, van evalueren en waarderen wat is tot rustig bezinnen en nieuwe doelen stellen.




Toch verloopt de overgang niet altijd naar wens; met het vallen van het blad komen ook deprimerende gedachten naar boven. Niet altijd, maar soms, op zo’n dag dat alles tegenzit en niets wil vlotten zoals ik heb voorzien. En dan mis ik de zon en vraag ik me verdomd af wanneer ik weer naar buiten kan! Maar na iedere donkere nacht komt een nieuwe, hoopvolle dag!

Eenmaal halverwege oktober zijn er vele momenten om naar uit te zien. Al heb ik het niet zo voor het griezelige van Halloween, toch wordt er een sfeer gecreëerd waardoor mensen samenkomen. Ik hoop alvast dat ik mijn nu buiten groeiende pompoen straks kan binnenhalen om te versieren.
November heeft dan weer dat tikkeltje meer, ons weekendje weg in deze maand verricht altijd wonderen, en het helpt de uitgebluste batterijen op te laden.
En dan nadert alweer Kerst, voor mij nog steeds het feest van het jaar. Het vraagt wat planning en creativiteit om de sfeervolle kerstverlichting op te hangen maar wat geniet ik van de gezelligheid die de vele fonkelende lichtjes me op die lange, koude, donkere dagen schenken.

Ik blik ver vooruit, ik weet het, maar het kan geen kwaad om af en toe eens stil te staan, te zien vanwaar je komt om daarna een beeld te vormen waar je naartoe wilt, wetende dat je al vele hindernissen hebt overwonnen maar dat er uiteraard nieuwe uitdagingen zullen volgen. Anticiperen of inschatten wat gaat komen, misschien zorgt het er wel voor dat ik beter ben voorbereid. Of misschien is het gewoon een illusie. De toekomst zal het uitwijzen!


Voor wie het lied van Dana Winner wil beluisteren, klik hier

woensdag 16 augustus 2017

Helende zalf

Bijna traditiegetrouw wordt een eerder uitgestelde karwei hier ten huize tijdens een langere vakantieperiode aangepakt en tot een goed einde gebracht. Deze keer was het vooral belangrijk dat er opnieuw een gyproc plafond in Barts bureau kwam. Met de nadruk op opnieuw, want de vorige die hij zelf met veel zorg had geplaatst, diende door waterschade afgebroken te worden.
Met verenigde krachten, waarbij ik slechts een piepklein deeltje voor mijn rekening nam, begonnen we eraan! Terwijl Bart zwoegde, hielp ik wel even een nagel of de hamer of een kopje vers gezette koffie aangeven en tussendoor keek ik vanop mijn stoel of alles volgens plan verliep.

Manlief leverde, zoals gewoonlijk, voortreffelijk werk! Echter zijn nek en rug hadden het zwaar te verduren gekregen en verdienden extra aandacht. Het leek me pijnverzachtend om de tube voltaren emulgel, die we recent hadden gekocht, erbij te halen.
Mijn met zalf doordrenkte handen en vingers gleden over zijn meest pijnlijkste plekjes en ook mijn zeurende heup smeerde ik er rijkelijk mee in, en het werkte voor ons beiden helend. Als beloning voor het mooie werk trakteerden we onszelf op een lekker drankje, dit toch met eerder nefaste gevolgen voor mezelf (Blog zware verlammingsaanval).



Na een paar dagen masseerden mijn van gel voorziene handen opnieuw onze tere plekjes, ook dit keer weer met het beoogde resultaat. ’s Avonds stond een kleinschalig muzikaal optreden op onze agenda en ik zag er erg naar uit. Terwijl ik net voor vertrek mijn tanden poetste, voelde ik de zwakte in mijn benen opkomen. Bart kon nog net voorkomen dat ik viel voor hij me verlamd in de zetel neerlegde, mijn plannen waren ogenblikkelijk gewijzigd! Na drie ellenlange verlamde uren, waarbij medicatie noch suiker verlichting brachten, vond ik de kracht om met de traplift naar bed toe te gaan.

In bed liggende begreep ik maar niet wat er net weer was gebeurd en vooral waarom het was gebeurd, want dit keer had ik absoluut geen druppel alcohol gedronken! Twee zware verlammingen in één week tijd met maar één gezamenlijke activiteit: het insmeren met de voltaren emulgel! Ik nam mijn smartphone bij de hand en gaf in google ‘voltaren emulgel en potassium (=kalium)’ in.
Eén resultaat sprong me onmiddellijk in het oog:

Voltaren Gel - FDA prescribing information, side effects and uses
https://www.drugs.com › Professionals › FDA PI
Voltaren Gel official prescribing information for healthcare professionals. ... Increases in serum potassium concentration, including hyperkalemia, have been ..

En toen wist ik het! Hoewel ik zelf nog moeite had om het te geloven omdat het niet op de bijgevoegde bijsluiter van het medicament stond, waren de bewijzen er toch en stond het zwart op wit geschreven dat voltaren emulgel hyperkalemie kon veroorzaken, en laat dit nu net dat ene zijn die me verlammingen bezorgt!

De tip van mijn zus neem ik alvast ten harte, als er nog eens met voltaren emulgel ingesmeerd moet worden, dan zal het zeker niet meer op mijn eigen lijf zijn maar voor manlief trek ik graag mijn handschoentjes aan!

dinsdag 8 augustus 2017

Houffalize

Het zit er weer op, ons weekendje Houffalize! Wie mijn boek las, weet dat mijn man en ik een speciale band hebben met deze plek. Reeds zeventien jaar lang trekken we er jaarlijks een twee- à drietal keer naartoe en telkens weer voelt het zo vertrouwd als we het marktplein oprijden. We noemen het ‘onze tweede thuis’, al refereert dit gezegde eerder naar het dorp zelf dan naar een welbepaalde stek.

In de beginjaren zetten we er onze tent op de camping net buiten het dorp, later stonden we op dezelfde plaats met de mobilhome. Tot de mobilhome niet meer door de keuring raakte, en we genoodzaakt waren er voor de eerste keer een hotel te boeken. Intussen kennen we ter plaatse verschillende leuke adresjes waar we kunnen overnachten.

Onze voorkeur ging deze keer uit naar Vayamundo; een groot etablissement iets hogerop gelegen, van waaruit je een prachtig zicht hebt op de bosrijke omgeving. Al meermaals reserveerden we hier de invalidenkamer en het mag gezegd, deze kamer is ontzettend ruim en goed ingericht. Je vindt er twee losstaande bedden, die wij natuurlijk tegen elkaar aan schuiven, maar waarvan er eentje elektrisch kan bediend worden. Daarnaast is er een praktische badkamer met inloopdouche en een reuzegroot terras. 

Een aperitiefje bij Jean-Jacques, een overheerlijke croque hawai in Le Croque en Bouche, het zijn telkens weer momenten waar ik zo naar uitzie. De sfeer in het dorp zit altijd goed maar het eerste weekend van augustus is die optimaal, dan is er Carnaval du Soleil en hangt er feestvreugde in de lucht. Het begint op zaterdagmiddag met een aperitiefmoment waar de dorpsgenoten elkaar treffen, en wordt in de vooravond vervolgd met een kleurrijk samenkomen van de vele carnavalsvierders op het marktplein. Het feest breekt pas goed los in de sportzaal maar wordt om 23.00 uur stipt onderbroken voor een fantastisch vuurwerk, waartoe mijn man zijn steentje bijdraagt door mee het vuurwerk af te schieten. Op zondagnamiddag wordt, als kers op de taart, het feestweekend afgesloten met een vermakelijke carnavalstoet waarna de straten blank liggen van de onophoudelijk gegooide confetti.





Het feestvieren was niet aan mij besteed en ook het vuurwerk hoorde ik enkel van op afstand, maar toch, ik heb genoten van de sfeer, het wat weer gezellig en amusant! En na een deugddoende nachtrust in goedliggende bedden lieten we ons nog een laatste keer bekoren door het uitgebreide, verrukkelijke ontbijtbuffet. Terwijl ik slurpte van mijn koffie en mijn goed beboterde croissant smaakvol op at, vroeg ik aan Bart: ‘Hoe lang nog tot we de volgende keer hier zijn?’ Ik kan alweer beginnen aftellen!

dinsdag 1 augustus 2017

De kat van de buurvrouw

Ik zie haar zelden, hoor haar nauwelijks miauwen maar toch weet ik dat ze er is, daar in de tuin van onze buurvrouw, achter de muur die onze tuintjes scheidt. Nelson en Nala weten ook dat ze er is! En zij doen wel meer moeite om haar te zien. Via een opstapje in onze tuin springen ze op de scheidingsmuur en houden haar nauwlettend in de gaten. Nelson durft zelfs nog meer en waagt zich via de trampoline, die in de tuin van de buurvrouw staat, tot dicht in haar buurt. Waarschijnlijk gebruikt hij zijn mannelijke charmes voor extra speelplezier, ik wil het niet weten.

Nala houdt zich meer op afstand. Vanop de hoge muur kijkt ze naar beneden toe en communiceert met Poes, soms op zingende dan weer op klagende toon. Ik vraag me af waarover hun gesprekken gaan. Zou het damesclubje het hebben over de opdringerige mannen? Zou Nala vertellen over de fratsen van haar zoon? Of zou ze klagen dat Nelson weer haar portie korrels op at?  


Poes geraakt ook via de trampoline op de scheidingsmuur. En dan begint de show. Met elegante pas loopt ze de catwalk en eindigt met een sierlijke jump op het plat dak, van waaruit ze een prachtig zicht heeft op haar entourage. De terugweg verloopt minder stijlvol, ze moet een omweg maken om van het platform af te geraken en daarvoor gebruikt ze onze terrasoverdekking. Ze ploft er letterlijk op neer en springt van daaruit terug op de tussenmuur. En net daarmee heeft Nala het erg moeilijk! Ligt ze in haar mandje en hoort ze de plof, dan stormt ze naar buiten toe om Poes met boze ogen aan te kijken.

Nu de buurvrouw een paar daagjes afwezig is, mag ik op Poes passen, en als kattenvriend vind ik het een hele eer! Voorzichtig open ik de achterdeur, zodat ze niet kan binnenglippen, en begroet haar op vriendelijke toon. Ze miauwt terug. Kort na onze eerste kennismaking probeer ik haar te aaien, maar ze deinst terug! Ik probeer het opnieuw en weer blaast ze me toe, zeggende dat het nu toch wel genoeg is geweest! Ik druip af. De volgende morgen hoop ik op meer geluk maar opnieuw wil ze niets van me afweten en toont ze boos haar tanden. Morgen een nieuwe poging?
Al wil ik de vriend zijn van iedere kat, niet alle katten mogen mij!

donderdag 27 juli 2017

Reizen DAG 3 Dordrecht-Rotterdam

We verlieten ons hotel en vervolgden onze reisweg richting Dordrecht stad. Het weer viel helaas tegen, de zon zat achter de wolken verscholen en af en toe werden we getrakteerd op een fikse bui. De sfeervolle pleintjes en magnifieke boten in deze prachtige stad aan het water waren eventjes hun glans verloren. Een paar fotokiekjes herinneren ons nog aan deze natte, maar toch wel heel charmante stad!




Van daaruit reden we verder richting Kinderdijk. Bij het opmaken van de planning voor onze reis sprongen de molens van Kinderdijk er uit als zijnde zeker een bezoekje waard, en we werden niet ontgoocheld! Het unieke kader met zicht op de vele molens is prachtig. Je kan er te voet via een pad dichterbij de molens komen of je kan kiezen voor een boottochtje met bezoek aan een molen. Daarvoor dien je wel toegangsgeld te betalen. We lunchten er in een plaatselijke bistro waarna we onze tocht verder zetten richting Rotterdam.




Opnieuw via indrukwekkende autosnelwegen naderden we Rotterdam, waar imposante flatgebouwen als paddelstoelen uit de grond schoten. Even waanden we ons in Amerika! We hadden er gereserveerd in het Inntel hotel. Bij de reservatie had ik aangegeven dat ik graag een rolstoeltoegankelijke kamer wou, geen speciale invalidenkamer, maar een kamer waar de deuropening voldoende breed was om met een rolstoel door te rijden. Een week voor vertrek werd ik opgebeld vanuit het hotel met de mededeling dat de kamer die ik geboekt had, niet voldeed aan mijn wensen. Daarom hadden ze besloten ons een meer geschikte kamer te geven, zonder meerprijs. Een gebaar dat we zeker wisten te appreciëren. Bij aankomst ter plaatse overtrof de kamer al onze verwachtingen! Een panorama kamer op de vijfde verdieping met zicht op de Erasmusbrug! Wat hebben we genoten van het uitzicht! 




Opnieuw waren de weergoden ons niet goedgezind! Net op het ogenblik dat ik in de rolstoel zat en Bart me voortduwde door de straten van Rotterdam richting Markthal kregen we een stortvlaag over ons heen, die kort van duur was maar die ons kletsnat achterliet. De doorweekte kleren belemmerden ons niet om vol verbazing de Markthal in al zijn glorie te aanschouwen. Het kleurrijk geheel van standjes vol lekkernijen, van vlees-, kaas-, visstandjes tot bistro’s en restaurants was goed voor een paar uur feel-good time! Hoewel ik de kou door de natheid van mijn kleren wou negeren, moest ik op een bepaald moment toegeven dat ik er helemaal verstijfd bijzat. Bart bracht ons terug naar onze ‘kamer met uitzicht’, waar hij een zalig, warm bad voor me liet vollopen. Na een uur was ik hersteld en konden we, in het restaurant op de benedenverdieping, dineren met grandioos zicht op het water. 



Rotterdam heeft een bijzondere indruk op me nagelaten, mijn verwachtingen waren hoog maar ze werden volledig ingelost. Na drie dagen rondtoeren hadden we beiden wel door dat iedere nacht in een ander hotel slapen te hoog gegrepen was. In elke bezochte stad waren er zoveel bezienswaardigheden, waar wij door tijdsgebrek of verplichte rust, veel te weinig van konden zien. Iets waar ik zeker rekening moet mee houden bij het plannen van een volgende reis!



zondag 23 juli 2017

Reizen DAG 2 Eindhoven-Dordrecht

Op onze tweede reisdag stond een bezoek aan brouwerij Koningshoeven (La Trappe) op ons programma. Deze brouwerij, gelegen in Berkel-Enschot bij Tilburg, bevond zich op een kleine 35 km van waar we overnacht hadden. Vroeger, toen ik aan Nederland dacht, zag ik vooral kleine, landelijke wegen en gezellige dorpjes met veel windmolens voor ogen, en die kwamen we zeker tegen op onze reisweg. Wat me nu echter opviel, waren de vele autosnelwegen, met soms wel vier rijbanen naast elkaar. Zo reden we op een rijbaan met naast ons zicht op nog 15 andere! Heel indrukwekkend!

In Koningshoeven namen Bart en ik kort afscheid van elkaar; hij bezocht er de brouwerij terwijl ik me terugtrok in de mooie tuin. Ik vond het niet erg dat de brouwerij niet rolstoeltoegankelijk was, ik had een boek bij me en vond het fijn even rustig te lezen en tussendoor mijn ouders te bellen. Na een rondleiding van anderhalf uur zag ik Bart terug. We zochten een plekje op het zonovergoten terras en genoten er van een vers getapte trappist! Op de terugweg naar onze wagen passeerden we nog de kloosterwinkel, en die was zeker ook een bezoekje waard! We zagen er mooie kaarten, boeken, kalenders, en natuurlijk ook de lekkere biertjes. Ik vond het geheel een heerlijke plek en wil er graag nog eens terug.




We vervolgden onze reisweg richting Dordrecht. De gemiste rust van de voorbije dagen begon me flink parten te spelen waardoor we ons schema moesten aanpassen. We besloten onmiddellijk naar het hotel te rijden om er eerst een kleine siësta te nemen. Bij het inchecken in hotel Van der Valk bleek dat ik de ‘superior’ kamer geboekt had, weliswaar aan verminderd tarief via booking.com. De kamer was overweldigend: heel ruim, met salon en bureau, een reuzegroot bed, een douche én ligbad, en een apart toilet. We voelden ons koning en koningin voor één nacht!




Uitgerust besloten we toch in het hotel te blijven en de rest van onze planning de volgende dag af te werken. Intussen was het aperotime! De skybar op de 14e verdieping was jammer genoeg gesloten, maar er was gelukkig nog een gezellige bar op het gelijkvloers. Opnieuw was ik verrast door de prijzen, die lagen er merkelijk lager dan in België. We sloten de avond af met een romantisch etentje in het hotelrestaurant, klinkend op alweer een geslaagde dag en uitziend naar nieuwe avonturen richting Rotterdam!


vrijdag 21 juli 2017

Zware verlammingsaanval

Gisteren startte ik de dag met bijna normale kracht. Ik kon op een rustig tempo en met de gebruikelijke rustpauzen tussendoor wat karweitjes afwerken en wat gaf dat een voldoening. Na de siësta gingen we op familiebezoek en besloten daarna onderweg even te stoppen voor een drankje en een kleine snack. Ik koos voor een rode sangria met vers fruit en we genoten op een zonnig terras.

Alcohol en fruit, ik wist dat het mogelijke triggers konden zijn voor een verlammingsaanval maar ik zat goed in mijn vel, dus waarom niet? Voor het opeten van de snack trokken we van het terras naar binnen. Eenmaal begonnen werd mijn linkerhand ineens stijf, voor mij een teken dat de Ventolin moest worden bovengehaald. In een halve minuut werden mijn beide armen en benen verlamd. Een paar minuten later volgde mijn stem. Daar zat ik dan met een bord vol lekkers, in de onmogelijkheid om het op te eten! Ik ben deze situaties gewoon en weet dat met de nodige medicatie en een suikerdrank ik tien minuten later weer wat beter ben. Ook Bart wist dat, dus we wachtten geduldig af. Tien minuten later kwam er deze keer geen verbetering, zelfs na twintig minuten zat ik er nog altijd als een ellendig hoopje bij. Dan maar een extra zwaargesuikerd zakje er bovenop en opnieuw geduld uitoefenen. Intussen sneed Bart mijn boterham in kleine stukjes en diende die me toe. Niets hielp, ik werd zwakker en zwakker. Geluk bij een ongeluk, de rolstoel zat in de wagen dus Bart ging die halen, tilde me erin en bracht me naar huis. Onderweg ging het volledig mis, ik werd zo zwak, voelde alle energie uit mijn lichaam wegvloeien. Ik keek naar de wolken en vroeg: ‘Nu aub nog niet!’ Ik was heel bang en voelde me verschrikkelijk slecht. Bart vroeg of hij moest stoppen en ik knikte. Veel kon hij niet doen, behalve me wat ondersteunen. Een auto parkeerde zich achter ons en iemand kwam naar ons toe. Bart opende z’n raam en ik hoorde een vriendelijke stem vragen of alles OK was, of hij kon helpen! Blijkbaar had die man, die uit de tegenovergestelde richting kwam, gezien dat er iets niet in orde was en bood spontaan hulp aan! Wat een lief gebaar! Bart bedankte hem en legde uit dat het even niet goed ging maar dat dit kon met mijn spierziekte, dat ik met tijd opnieuw zou beteren. Ik zag de man wegrijden, in een witte auto! Dank je wel, dat je stopte! Uiteindelijk geraakten we thuis. Met al z’n kracht tilde Bart de rolwagen over de trappen van de voordeur en legde me in de zetel. Na een half uur werd ik wat beter, tot ik me tien minuten later opnieuw heel zwak begon te voelen. Bart bracht me de kaliummeter, misschien stond ik nu te laag na de vele Ventolin en de vele suikers… Tot onze verbazing stond ik nog steeds te hoog. Van de zetel bracht Bart me naar de traplift, van de traplift naar bed….hopende op een betere dag morgen….

Vandaag voel ik me nog steeds heel zwak, nog altijd te hoog in kalium, met weinig kracht om te praten… het wordt een rustdag, een recuperatiedag. Mijn lichaam zal tijd nodig hebben om te herstellen van die zware verlammingen…Gelukkig kan ik mijn handen gebruiken, wat woorden typen zodat ik uitdrukking kan geven aan mijn gevoelens van verdriet. 

Ik mag me dan wel inzetten om iedere dag goedgeluimd, positief in het leven te staan… soms is het verdomd hard om met deze ziekte te leven. Ik wil steeds positieve dingen schrijven en tonen dat het goed met me gaat, maar ik heb ook veel mindere momenten. Daarom moest ik voor mezelf ook eens schrijven hoe het er in werkelijkheid aan toe gaat, hoe intens moeilijk het kan zijn.

Morgen wordt het weer beter! Daar hoop ik op en daar geloof ik in! Laat me maar die ene gele, blije smiley zijn in plaats van de vele blauwe!