woensdag 31 januari 2018

Boek 'Door het hart gedreven'

Boek Door het hart gedreven

Klik op bovenstaande link voor een korte samenvatting van het boek.
Voor wie het boek aanschaft, veel leesplezier!

dinsdag 9 januari 2018

Door het hart gedreven

‘Moeilijkheden omzetten in mogelijkheden,’ dat is wat ik graag wil in 2018. Dat dit niet altijd van een leien dakje zal lopen, mocht ik de laatste dagen al ondervinden. Rust bracht soelaas, en ik ben weer aan de beterhand. Gelukkig!

Wat tot mijn mogelijkheden behoort is schrijven. Na de uitdaging van mijn eerste boek besloot ik een tweede poging te wagen. Ik koos dit keer voor het schrijven van een (spirituele) roman. Het verhaal zat, in tegenstelling tot het eerste, niet in mijn hoofd. Het moest worden bedacht en daarna uitgeschreven. En na het schrijven stelde de vraag zich of ik het manuscript opnieuw in eigen beheer wou uitgeven of als ik deze keer opteerde voor een uitgeverij.

Het is de droom van iedereen die schrijft om zijn boek via een uitgeverij te publiceren, maar weinigen slagen daarin. Een grote uitgeverij vond ik zelf iets te hoog gegrepen. Vooreerst zijn er lange wachttijden voor men beslist of je manuscript al dan niet wordt uitgegeven. Lukt het uiteindelijk wel dan kan er behoorlijk aan het manuscript worden gesleuteld, waardoor je eigen werk misschien wel drastisch verandert, en dit wilde ik ook niet.

Via een schrijfwedstrijd kwam ik in contact met uitgeverij aquaZZ; een kleinere uitgeverij in Arnhem, Nederland, opgericht in 2009. Moest ik daar mijn poging wagen? ‘Een nee heb ik, een ja kan ik krijgen,’ overhaalde ik mezelf. Bang om afgewezen te worden, stuurde ik mijn manuscript finaal door. Een drietal weken later kreeg ik een mail van de uitgeverij terug. Ik durfde hem haast niet te openen. Ik las dat men mijn boek wilde uitgeven! Ik was in de wolken!

Ondertussen zijn we samen ver geraakt en staat mijn boek bij ‘verwacht’ op hun website. Vandaag mocht ik de cover ontvangen. Nu rest er mij enkel te wachten op het proefexemplaar om het een laatste keer na te lezen, waarna de boeken kunnen worden gedrukt.

Ik heb het manuscript ontelbare keren gelezen, en nog steeds raak ik ontroerd door het slot.
‘Een goed teken!’ schrijft Angélique van aquaZZ, Ik hoop dat jullie er net zo over denken.

Bij deze de cover in primeur!
Het boek van 222 blz. zal te koop zijn via mijzelf en online via de uitgeverij aquaZZ, Bol, Eci, Standaard Boekhandel, …
Kostprijs: 18 euro.
Wie wil, kan alvast een exemplaar reserveren.
Reservatie via e-mail:  cathysaelens@gmail.com.
Ik hou jullie op de hoogte van de exacte uitgeefdatum.

Mijn dag kan alvast niet meer stuk. Ik hoop die van jullie ook niet. 😉






Hartsvriendinnen Faith en Tess zijn al jaren onafscheidelijk. Tot oudejaarsavond. Op die bewuste nacht beslist het lot anders en laat Tess het leven bij een tragisch verkeersongeval. Faith ziet het helemaal niet meer zitten en leeft sindsdien teruggetrokken op haar kamer, tot grote bezorgdheid van haar ouders en schoolvriend Gert.
Het enige tastbare aandenken dat nog rest aan haar soulmate is een geschenkdoosje met daarin een fonkelend rood hart. Bang voor de gevoelens, die het zien van het hart zullen teweegbrengen, laat ze het doosje tijden onaangeroerd staan. Tot ze op een dag tóch de onweerstaanbare drang voelt om het doosje alsnog te openen. 
Haast ogenblikkelijk gebeuren er buitengewone, onverklaarbare zaken. Droomcommunicatie blijkt mogelijk tussen beide vriendinnen. Het lijkt erop dat Tess haar maatje Faith, met behulp van levenspijlers die ze in haar dromen aanreikt, vooruit kan helpen. 
Als Faith zich dan toch voorzichtig openstelt voor de gevoelens die Gert duidelijk voor haar heeft, stuiten ze op een familiegeheim. En volgt ze hierin ook het/haar hart.

Informatie:


ISBN: 9789078459828
Auteur: C. SAELENS
Kaft: Paperback
Genre: Roman
Uitgever: aquaZZ 2018 l levertijd 4-5 werkdagen

donderdag 28 december 2017

Stand van zaken na 6 jaar ziekte

‘Het gaat goed met me!’ Dit is wat ik meestal zeg als men vraagt hoe het met me gaat. En zo voel ik me ook als ik zie vanwaar ik kom. ‘Goed’ is relatief; wat voor de ene persoon geldt, is anders voor een ander. In vergelijking met een ander kan ik veel minder, maar intussen ben ik zo gewoon geraakt aan mijn situatie dat ik al best tevreden ben met waar ik nu sta.

Mijn struikelblokken zijn een kwartier lang rechtstaan, activiteit van een klein half uur, een uitje van iets meer dan anderhalf uur, teveel praten, een glas alcohol, … en zo kan ik er nog wel een paar opsommen. Het ene moment is er niets aan de hand, een tiental minuten later ben ik een voddenpop die enkel nog kan horen en zien; bewegen is uitgesloten.

Gisteren besloten manlief en ik om samen boodschappen naar de Colruyt te doen. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik er de laatste keer kwam. Voor mij is dit een uitje, een kans om mijn ogen de kost te geven, zelf eetwaren uit te kiezen om nadien heel tevreden te zijn met de (te grote) buit.
Terwijl Bart de kar duwde, bewoog ik me met de rolstoel verder. Net zoals Froome, de bekende wielrenner, had ook ik een paar pufje Salbutamol nodig om goed te kunnen presteren. Medisch verantwoord in mijn geval 😊 De koelcel liet mijn benen stijf en verlamd achter, maar ah, ik zat neer dus feitelijk niet zo erg.
Voldaan, moe maar tevreden kwam ik thuis. Ik hoor het me nog zeggen ‘Dat ging goed!’
Tot ik in de zetel ging neerliggen en er anderhalf uur later nog steeds verlamd lag.
Ik werd er moedeloos van.

Hoe moeilijk het soms ook is, vanaf heden wil ik er een punt van maken te trachten het positieve in elke situatie te zien. Ik slaagde er dit keer in! Na ruim twee uur stapte ik zonder problemen naar de snoepkast. De kast puilde uit en mijn handen graaiden gretig. Televisie kijkend verorberde ik de snoepjes één voor één.
Na een gezellig uitje met rampzalige gevolgen werd ik door de aangekochte lekkernijen verwend en getroost, waardoor ik gauw alle ellende vergat en na een tijdje opnieuw kon zeggen ‘Het gaat goed met me!’ (behalve met mijn maag die wat overhoop ligt van de snoep!).

Bij deze heb ik mijn doel gesteld voor volgend jaar, je kan het lezen op het bijgevoegde kaartje.

Ik wens jullie allen een vreugde- en liefdevol, gezond nieuw jaar toe!



maandag 18 december 2017

Kerst

Halfvijf in de namiddag. Bij iedere klik op de afstandsbediening voel ik me meer en meer in mijn nopjes. Elke druk op een knop lijkt als een zwaai met een toverstaf waarbij telkens een nieuwe serie kerstlichtjes ons huis omtovert tot een sfeervolle, haast magische wereld. De kerststemming hangt hier overduidelijk in de lucht.




Kerst betekent voor mij niet alleen kerstlichtjes, maar die fonkelende glinsteringen brengen me onvermijdelijk in een gemoedelijke sfeer; ze verwarmen mijn hart.
Kerstmis doet me stilstaan bij wat belangrijk is in mijn leven, en maakt me liefdevol. Even voelt het alsof ik word omarmd en opnieuw naar de juiste weg wordt geleid, op het pad van empathie, van onvoorwaardelijk geven waarbij een genoeglijke setting wordt gecreëerd.

Als bijdrage aan dit wonderbare decor had ik heel graag een kerststronk gebakken. Tot op heden was me dit nooit eerder gelukt. Ik probeerde het wel, maar de recepten met opgerolde biscuit mislukten telkens weer. Tot mijn man voorstelde om het biscuitgebak in lagen te versnijden, eigenlijk een voor de hand liggende oplossing. En toen stond niets me nog in de weg.

Ik bakte op zaterdagnamiddag het deeg, en besloot de kerstbuche verder af te werken op zondag. Voor mij een verdeling van taken die me bijzonder goed uitkwam. Ik was best tevreden met het resultaat en de stronk smaakte heerlijk.





Ik wil graag dit recept met jullie delen. Misschien willen jullie, net zoals bij de klaaskoeken, ook dit gebak eens uitproberen. Laat me dan zeker het resultaat weten.
Veel plezier ermee.

Vrolijk Kerstfeest aan allen x

Kerststronk

Benodigdheden:
-          4 eieren
-          150 gram griessuiker
-          Klein snuifje zout
-          150 gram bloem = 100 gram gewone bloem + 50 gram maiszetmeel
-          Minimum 200 ml volle room
-          1 zakje vanillesuiker of 2 soeplepels bloemsuiker
-          Klopfix Dr. Oetker voor slagroom
-          1 klein blikje ananas
-          Advokaat
-          Chocoladeschilfers

-          Grote kom
-          Bakvorm (minimum 30 x 25 cm)
-          Mixer met kloppers
-          Bakpapier (werk ik altijd mee, deeg blijft zeker niet aan ovenschotel kleven)

Werkwijze:
-          Meng de 4 hele eieren met de griessuiker en het snuifje zout in een grote kom.
-          Met de mixer klop je het geheel 10 minuten op tot je een heel luchtige massa verkrijgt.
-          De bloem en de maisbloem door mekaar mengen en zeven.
-          Dit bloemmengsel voorzichtig door het eimengsel roeren.
-          Het beslag in de met bakpapier belegde bakvorm gieten en bakken in een oven van 190 graden voor  een 15-18 minuten. Het deeg is voldoende gebakken wanneer je er voorzichtig met je vinger op  drukt en het deeg terug veert.
-          Het geheel laten afkoelen

Versiering van de stronk:

-          Het afgekoelde gebak over de breedte in vier stukken met verschillende grootte snijden:
* grootste voor de onderste laag
* iets minder groot voor tweede laag
* nog iets minder groot voor derde laag
* spietje (restje van de kant van de biscuit) voor toplaagje.
-          Onderste grootste laag op serveerplaat leggen. Daarop smeer je rijkelijk slagroom.
-          Tweede laag op onderste laag (besmeerd met slagroom) leggen.
-          Tweede laag besmeren met fijngehakte, smeuïge ananas uit blik.
-          Op tweede laag met ananas de derde biscuitlaag leggen.
-          Derde laag bestrijken met advokaat.
-          Vierde, fijn overschotje van biscuitrand, op derde laag met advokaat leggen.
-          Alle kanten van biscuitgebak met slagroom bestrijken.
-          Afwerken met gekochte chocoladeschilfers of zelf geraspte chocolade.

Smakelijk!






dinsdag 5 december 2017

December

De winter betekent voor mij vooral binnen blijven; mijn spieren verdragen nu eenmaal geen koude. Toch is het geen periode om tegenop te zien. Met de jaren weet ik ondertussen wat werkt voor me en wat niet, wat ik aankan en waar ik beter niet aan begin.




Een gezellige sfeer in huis is voor mij het uitgangspunt. Die draagt bij tot een goede gemoedstoestand, daar ben ik van overtuigd. In de donkerste periode van het jaar fleuren talrijke lichtjes, kaarsen, kerstboompjes, kerstballen en slingers dan ook onze huiskamer op. Ik kijk ernaar en ben in mijn nopjes, het maakt mijn hart blij. Zo simpel kan het zijn.
Maar met alleen kijken, kan ik mijn dagen niet vullen. Ik zoek voldoening in iets. Nu het op het gebied van het schrijven iets rustiger is, staat de deur open voor een nieuwe uitdaging.
Het wordt zoeken…




In mijn jeugdjaren kocht ik al kaartjes met daarop inspirerende teksten. Ik was erdoor gefascineerd en kleefde ze in een schriftje. Ze gaven me hoop op momenten dat het iets minder ging, of ze deden me nadenken over het leven.
Nog steeds hecht ik belang aan quotes en mooie kaartjes. Mijn focus heb ik ondertussen verlegd naar de sociale media. Ook daar vind je talrijke plaatjes met aanmoedigende spreuken of citaten die aanzetten tot nadenken.
Misschien moet ik iets met dit jeugdsentiment?




Een kleine maand geleden hakte ik de knoop door; ik ging van start met een facebookpagina met daarop voornamelijk zelfgemaakte plaatjes. Ik zocht nieuwe fotobewerkingsprogramma’s op het internet en leerde ermee werken. Ik was gemotiveerd, nog steeds.

Het is mijn drijfveer om ’s morgens op te staan. Ik zie er telkens naar uit om een nieuwe creatie te maken, de ene al wat tijdrovender dan de andere. Het lijkt een samenloop van verleden en heden met een positief resultaat. Een uitkomst die me vreugde schenkt. 

Meer kaartjes vind je op mijn facebookpagina Plaatjes/Kaartjes Circle of Life via onderstaande link. Je kan de pagina liken of volgen om op de hoogte te blijven, waarvoor dank. 



 😉


donderdag 16 november 2017

Herfst in Kattenland

Buiten is het koud, binnen is het lekker warm. Nala staat voor een dilemma! Hoewel ze graag buitenshuis vertoeft, lonkt de gezelligheid van de huiskamer. Hoe heerlijk is het toch om voor de kachel op het tapijt te liggen, om die warmtestralen op haar zachte vacht te voelen...

Wanneer ze het warm genoeg heeft, trekt ze naar haar mandje. Ze neemt een ommetje, en houdt halt aan de zetel waarin ik lig. Zonder miauwen kijkt ze me vragend aan. Natuurlijk geef ik haar die aai waarop ze doelt. Echter ze wil meer. Haar ogen richt ze op het dekentje dat uitgespreid over mijn benen ligt. ‘Neen Nala. Mandje,’ zeg ik haar. En geloof het of niet, ze druipt af richting mand.

Na een korte rustpauze houdt ze haar stekje voor bekeken. Ze zoekt een uitdaging. En die vindt ze in de tuin, toch voor even. Maar de vogels zijn niet meer zo talrijk als in de zomer. Ze mist de vlinders, de vliegen, de bijen. Ook haar kattenvriendin zit minder buiten. Ze mist hun babbelmomentjes samen.

Ik krijg medelijden met haar en zoek een oplossing. Het liefst van al zit ze in de veranda en volgt ze de resterende bedrijvigheid in de tuin op door de ramen. Maar het is koud in de veranda. Ik besluit de vensterbank in de living vrij te maken, te voorzien van een tapijtje om er Nala vervolgens regelmatig op te zetten. Het duurt niet lang vooraleer ze zich dit plekje toe eigent. Vanuit de hoogte kijkt ze op Nelson neer en maakt hem duidelijk dat hij niet moet proberen haar nieuwe plekje in te palmen. Nelson is er gerust in. Zolang hij tijdig zijn eten voorgeschoteld krijgt, maakt hij zich nergens zorgen om. Voor hem moet het allemaal niet zo spectaculair zijn.

De rust in huis is inmiddels teruggekeerd. Nala lijkt tevreden. Van de vensterbank slentert ze naar haar mand, zo gaat ze heen en weer. En doen de baasjes een middagdutje, dan lonkt het dekentje. Zou ze? Ja? 'Als de baasjes slapen, merken ze het niet eens,' denkt ze. 'Dus waarom zou ik mijn kans niet wagen!' 😉




maandag 13 november 2017

Herfstdagen en eten

Gisteren was een echte herfstdag! Zo’n donkere, miezerige dag waarop ik eerder verkoos door het raam te kijken dan zelf buiten te komen. De gierende wind was nefast voor de vele bladeren. Waar het bladentapijt zich bevond, was het koud. Binnenshuis was het lekker warm.
Ik hou wel van die dagen. Vooral als het in huis gezellig is; een sfeerlicht, een kaarsje, een deugddoend dekentje, … allemaal attributen die bijdragen aan een knus geheel.


Terwijl ik vervolgens comfortabel in de zetel lag, omringd door een behaaglijke sfeer, kreeg ik zo nu en dan trek in een lekkere versnapering. Naast de gezonde, gedroogde vruchten die ik maar beperkt mag eten, waren er ook de gesuikerde picknicken van Sint-Maarten, de overheerlijke chocoladefiguren en de smaakvolle klaaskoeken. Alles wat ik proefde smaakte verrukkelijk! Daarnaast dacht ik aan pannenkoeken en wafels en aan de welriekende geur die het bakken ervan in de woonkamer zou verspreiden. Ook de talrijke stoofpotjes, die ik op het internet zag passeren, deden me watertanden.
Vooral 'eten' houdt me in deze koudere maanden bezig en de weegschaal protesteert.




‘Eten’ was verleden week ook de titel van een korte schrijfopdracht die ik online vond. En ik had tijd en zin om te schrijven.
Ik wil mijn schrijfsel graag met jullie delen.
Misschien besluiten jullie, na het lezen ervan, wel dat mijn ‘lievelingsgerecht’ deze week op jullie menu komt te staan. Indien het zo zou zijn, wens ik jullie alvast 'Smakelijk eten' toe! 


Schrijfopdracht - Eten

‘Wat is je lievelingseten?’ vroeg mijn schoondochter me verleden week.
Mijn antwoord kwam onverwijld.‘Geef mij maar een lekker biefstuk, medium gebakken, met fijn gesneden, verse frieten. Niet zo’n taai stuk vlees waardoor ik veel kracht op mijn mes moet zetten, maar een filet pur waar zelfs het botste mes moeiteloos doorheen glijdt. Zo’n mals stuk dat bovendien sappig in de mond smaakt. De smeuïge champignonsaus mag natuurlijk niet ontbreken. Niet voorverpakt uit een zakje of kant en klaar uit een Tetra pak. Neen, de champignons moeten vers zijn - gesneden in kwartjes - en daarna gebakken in een ruim plak boerenboter. De gebakken partjes laat ik het liefst zwemmen in volle room.’
Ik likte mijn lippen met mijn tong en proefde het gebakken vlees, de romige jus en knapperige friet in de mond.
Ik overweeg, de volgende keer bij het klaarmaken van dit gerecht, wel om light room te gebruiken,’ voegde ik er haast verontschuldigend aan toe.
‘Ja, ja,’ glimlachte mijn slanke schoondochter, ‘dit lijkt mij een goed idee.’

‘Schat,’ zei manlief, ‘eten we morgen nog eens steak champignon met verse frietjes? Ik ga morgen even langs de supermarkt. Je verkiest de veertig procent room, is het niet?’
‘Inderdaad lieverd,’ bevestigde ik en een stemmetje in mijn hoofd zei 'Volgende keer…...'